door Praktijk Fiducia | 17 jan, 2026 | Blog
Een boos gezicht, een boos gebaar… en een harde stem die roept: “Je kan me ook wel even bedanken hoor!!!”. Ik schrik me een hoedje.
Zojuist reed ik de straat uit. Buiten is het donker en nat. Op de dwarsstraat staan een aantal auto’s, op de rechterbaan voor het verkeerslicht. Ik moet op de linkerbaan komen. Een auto rijdt achteruit, om mij een doorgang te bieden naar de linkerbaan.
Wat aardig! Ik stuur mijn auto er tussendoor. T Is wat smal en ik moet voorzichtig om een auto heen draaien. Vervolgens sta ik op de linkerbaan te wachten op ‘groen’.
Het verkeerslicht voor rechtsaf heeft eerst groen. En opeens… naast me, staat daar de bestuurder die ruimte voor mij maakte, te schreeuwen. Boos…dat ik hem niet bedankt had voor zijn ‘geven’.
Nou moet ik eerlijk bekennen, dat ik het ook heel passend vind om te bedanken, als iemand iets aan me geeft! Maar ’t was er even niet van gekomen. Ik had alle aandacht nodig gehad, om er tussen door te sturen.
Toch geeft het me te denken…
Ja, natuurlijk bedank ik graag, als er gegeven wordt.
Maar geef ik ook om bedankt te worden?
Ik kom dit in therapiegesprekken nog al eens tegen. Mensen ontvangen. Soms zelfs zonder daarom te hebben gevraagd of zonder dat daadwerkelijk te benodigen. Maar de gever raakt gekwetst, voelt zich niet gezien of gewaardeerd, als daarvoor niet (voldoende) wordt bedankt. Wat kan dit tot een ingewikkelde omgang leiden. Het heeft vaak z’n wortels in de levensgeschiedenis. T Is verdrietig voor zowel de gever als de ontvanger.
Geef ik om de ander aan de ander?
Of geef ik voor mezelf?
Geef ik om te geven?
Of geef ik om te ontvangen?
Geef ik om bedankt te worden?
Of geef ik ‘om niet’?
door Praktijk Fiducia | 15 sep, 2025 | Blog
“Het is onmogelijk…”. Al dagen lang lukt het me niet. Ik probeer terug te blikken op de afgelopen 12,5 jaar. Veel verwondering en dankbaarheid vervult m’n hart. Maar het is te groot, om het in woorden te vangen.
Op 15 maart 2013 stapten we de Kamer van Koophandel binnen. Praktijk Fiducia werd ingeschreven. Psychosociale – en contextuele therapie, voor individu, relatie en familie. Na eerst 12,5 jaar te hebben gewerkt in hulpverlening, mocht de wens van mijn hart, om voor anderen van betekenis te mogen zijn vanuit een eigen praktijk, realiteit worden. Deuren werden geopend, in Apeldoorn en in Ede.
Uren, dagen, maanden, jaren… zijn als een schaduw voorbij gevlogen. Een 12,5 jarig jubileum voor Praktijk Fiducia mag vandaag werkelijkheid zijn! Elke dag weer mocht er veel worden (door)gegeven, nog meer mocht er worden ontvangen.
Hartelijk wil ik bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen de afgelopen jaren. Ook kijk ik met dankbaarheid naar de fijne samenwerkingen die er mogen zijn. Vertrouwen is zo’n dierbaar gegeven. “In vertrouwen met jezelf en anderen.” Maar bovenal Vertrouwen in de Ander.
Gods wonderen en Zijn gedachten. Ik kan ze niet in orde verhalen. Zou ik ze uitspreken? Ze zijn menigvuldiger, sterker, groter en hoger, dan ik zou kunnen vertellen (Ps. 40:6). Zijn zegeningen zijn niet te tellen… Zijn Vaderlijke zorg en Zijn trouw zijn niet in woorden uit te drukken.
Zou ik verhalen van successen of prestaties? Zou ik verhalen van bereikte doelen, persoonlijke ontwikkeling of professionele kwaliteiten? Wie heeft een horend oor en een ziend oog gemaakt? (Spreuken 20:12). Wie heeft de tong gegeven?
De mogelijkheid om deze zintuigen te gebruiken, maar daarboven de mogelijkheid om deze gaven te benutten en dienstbaar te mogen zijn voor anderen, zijn van de Ander. Want in Hem leven wij en bewegen ons en zijn wij (Hand 17:28). Alzo Hij Zelf het leven en de adem en alle dingen geeft (Hand 17:25).
Begrijpt u? Het is onmogelijk… Een terugblik op 12,5 jaar. Er zijn geen woorden voor… Alle roem is uitgesloten. Onverdiende zegening. Heb ik van mijn God genoten. ‘K roem in Zijn gunst, Zijn hulp en zegen, Zijn almacht, Zijn trouw, Zijn Naam alleen.
Soli Deo Gloria.
door Praktijk Fiducia | 29 aug, 2025 | Blog
Een tijdje geleden was ‘k met iemand een wandeling aan het maken. We liepen een mooie Klompenroute. Kwamen op een vrij smal zandpad. Bochtje om… en ineens lag er een eindje verderop iemand op ons pad. Het was zelfs geen optie om aan de andere kant van het pad voorbij te gaan… Dus snelden we ernaartoe en werden we als de barmhartige Samaritaan.
Het bleek een wat oudere vrouw te zijn, die op het zandpad met haar fiets onderuit was gegaan. Ze moet een behoorlijk smak gemaakt hebben. Ze deed pogingen om zelf op te staan, maar haar zware fiets lag ook wat op haar. Ze kwam uit zichzelf niet in de benen. We hielpen haar overeind en zetten ook haar fiets weer rechtop. Wat was ze ons dankbaar!
We vroegen haar of ze misschien pijn had en of alles wel ging. Maar ze overtuigde ons dat er niks aan de hand was en dat ze zelf weer verder kon. Zo liep ze zo snel mogelijk bij ons vandaan, haar fiets aan de hand.
Samen keken we haar na. Zou het echt wel gaan? Zou ze eerlijk zijn geweest in haar antwoorden? Zou ze niks meer van ons nodig hebben?
We liepen verder… en kwamen op onze eigen ‘blunderverhalen’ en gevoelens daarbij. Als er iets mis gaat en je door de ander geholpen wordt. Schaamtegevoel, faalgevoel bij het onderuit gaan. Groot houden, sterk en flink zijn, bij schrik of pijn. De ander overtuigen dat je verder niks nodig hebt en dat je zelf weer verder kan. Het was herkenbaar. Gevoelens pas toelaten, als de barmhartige Samaritaan niet meer in de buurt is.
We moesten er samen om lachen. Bizar eigenlijk, dat een mens het zo lastig vindt om kwetsbaar te zijn, geholpen te worden en dat echt te ontvangen. Wat is het een kunst om hulp te vragen. Regelmatig is “leren hulpvragen” een thema, waar we in therapie naar toe werken. “Ook al moeten we dingen zelf doen, we hoeven het niet alleen te doen…”. Wat is het een kracht om hulp te kunnen en durven vragen in je leven!
door Praktijk Fiducia | 22 aug, 2023 | Blog
“Bent u klaar om te wenden? We gaan overstag”. Overstag gaan in het leven. Wanneer, waardoor en waarom doet u dat?
Wenden… Er zijn twee redenen. We willen overstag, of we moeten overstag.
Welbewust en overdacht maak je keuzes om een andere koers te varen. Op het juiste moment, het neusje door de wind, de zeilen aan de andere kant.
Of… noodgedwongen door omstandigheden, in het uiterste en ten einde raad, maken we onze wending. Een vrachtschip doorkruist onze koers. De wind zit tegen. Een zandplaat dwingt ons uit te wijken. De wal vraagt ons het bootje te keren.
Overstag gaan in het leven. Nieuwe uitdagingen. Kansen en mogelijkheden die tot ons komen. Overstag in onze gedachtegang. Overstag in onze keuzes.
Of gebeurtenissen die ons levenspad doorkruisen. We dreigen vast te varen. Het leven dwingt ons een koers te varen, waar we nooit over dachten. Omstandigheden hebben geleid tot wenden, tot laveren. Niet altijd eenvoudig…
Welke wendingen zijn er al geweest in uw of jouw leven?
Met onze valk varen wij door een smalle doorgang naar het ruime water. De wind is ons tegen. De ene wending na de andere is onvermijdelijk. Overstag, laveren, opkruisen… Wat wordt het onbegrijpelijk in de ervaring van ons gevoel, als bij het laveren de punt van de boot niet vooruit, maar zelfs achteruit wijst. Alsof de koers achteruit gaat. Onze instructeur leert ons mee te gaan met die beweging. Ja, alleen door die gang te maken, komt er weer een voorwaartse beweging. Is er weer wat bij te sturen.
Herkent u deze onvermijdelijke wendingen? De ene na de andere? Er gebeurt zoveel in korte tijd. Het lijkt zelfs alsof alles de verkeerde kant op gaat.
Laten we nog eens overstag gaan. Waar wenden wij ons naar toe in alle omstandigheden van het leven? “Zij sloegen ’t oog op God…en Hij wendde straks hun lot” (Psalm 34:3 berijmd). De HEERE nodigt tot deze koers: “Wendt u naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde! Want Ik ben God, en niemand meer” (Jesaja 45:22).
door Praktijk Fiducia | 21 aug, 2023 | Blog
Op de bodem in een polyvalk zit ik in gedachten te bomen over de lessen die ik op doe in het zeilen. “Het wordt tijd voor het schrijven van een nieuwe blog”, vertel ik aan onze instructeur. “Ik ga het zeil hijsen… Over welke boeg zal ‘k het gooien?”
“Toch niet zo’n blog in de sfeer van de windrichting kun je niet veranderen, je kunt wel de zeilen verzetten?”, vraagt onze instructeur. Nee, die koers wil ik niet varen. Het leven is niet zo maakbaar.
Wij kunnen wel onze koers uitstippelen en daarvoor alle zeilen bijzetten. Petje af voor goede zeilkunst! Maar of je er werkelijk komt, en hoe je er komt, dat is en blijft hoe je het ook wendt of keert afhankelijk van de wind. “De mens wikt…, maar Wie beschikt?” Ook Paulus heeft dat ervaren. Hij kon niet gaan waar hij wilde, want de wind liet het niet toe (Hand 27:7).
Waar komt de wind vandaan? Een veel gestelde vraag van onze instructeur. Ik worstel er wel mee vandaag. De wind blaast en draait. Je hoort het geluid. Vanwaar komt hij en waar gaat hij heen? Onze instructeur geeft goede tips: Leren om een oogje in het zeil te houden. Waar zou een strandbal heendrijven? Oefening baart kunst voor het inschatten van de windrichting. Aan de wind, halve wind, ruime wind, maar… waar komt de wind werkelijk vandaan? En wat heb ik er mee te doen?
Als de wind tegenzit… Wat een ellende. Het zeil klappert om je oren. Je komt geen steek vooruit. Misschien is het soms nodig. Het legt ons bootje stil. Er is hulp nodig… Een kleine aanwijzing of bijsturing, doet ons in een totaal andere koers uitkomen.
Midden op het water weet ik het even niet meer… Hoe krijg ik weer voorwaartse beweging in mijn zeilbootje? Onze instructeur laat het ons zien, wat er gebeurt als je het roer totaal los laat. Wat een wonder als ik mijn roer uit handen geef…
De wind in de zeilen hebben. Wat is het fijn als het ons voor de wind gaat in het leven. Maar vooral in deze zeilstand, kan op een onvoorzien ogenblik, de klapgijp komen. Wat kan het pijnlijk aankomen, als er zo’n klap in het leven komt, bij een voordewindse koers. Wat is het moeilijk om dit op te vangen. Ja het gebeurt. Vreugde en verdriet liggen vaak zo dicht bij elkaar.
Zeilend is het veelal niet mogelijk om in een rechtstreekse koers je doel te bereiken. Er zijn soms omwegen nodig. Omleidingen in het leven. Niet de rechtstreekse koers, maar juist het proces onderweg, doet behoorlijk mee. Onderweg in een omweg raak ik, op het water, regelmatig de koers kwijt. Wat is ook al weer de bedoeling? Waar leidt dit naar toe?
Waar komt de wind vandaan? En waar gaat ie naar toe? Welke koers mag ik varen? Wie of wat kan daarbij helpen? Welke wind waait er in mijn leven, en waar brengt me dat?
door Praktijk Fiducia | 28 mrt, 2022 | Blog
“In de schemering van de herinnering zal niets vergeten worden…”
Vanavond, 18.57 uur, ging de zon onder… In gedachten stond ik daar een poosje naar te kijken. Altijd weer vind ik dat adembenemend. Elke keer wordt er iets anders gezien en beleefd. Soms ben ik stil van indrukwekkende luchten. Deze avond werd mijn aandacht getrokken naar de zon zelf. Onafgebroken heb ik er naar gekeken. Helder ‘wit’… echt verblindend.
Langzaam en toch ook snel, kleurde de zon rood. Het beeld werd zacht. De kleur intens. De herinneringen veel. De zon zakte achter de horizon. Als een kaarsje dat uitging…
Ik liep terug in de schemering die gekomen was. Keek nogmaals achterom. Hé, daar was de zon weer, of beter gezegd: nog steeds. Nog net was het bovenste deel zichtbaar. Wonderlijk. Een poosje leek het beeld wel stil te staan. Toen was de zon echt weg.
Opnieuw keerde ik mij naar huis. Nogmaals keek ik achterom, om nóg een laatste blik op te vangen. Maar de zon was nu echt uit beeld. Ik liep in de schemering van de herinnering. En toch… zal niets vergeten worden. Het is onmogelijk om iemand te vergeten, die zoveel gaf om te herinneren.
Ja sterker nog. Ik liep ook in het licht van de verwondering. Van binnen weet ik dat de zon er is. Geen gedoofd kaarsje… maar eeuwig leven.
